Μια γυναίκa δεν φέρνει την άνοιξη, φέρνει σίγουρα όμως τον χειμώνα. (jiz)
mpakouros.net - K17 αυστηρά
About ASPslash, About mpakouros, Admin, Archives, Glossary, Home, Polls, Submit Article
Καλό κουράγιο στο 2012, Οσοι προλάβουν να φύγουν πριν βγούμε από το ευρω
Παρέα μαζί σου...
11 μπακούρια on-line
Φρέσκα μπακουρονέα στο email σου!
Το όνομα σου:

Το e-mail σου:


Password(από την εικόνα παρακάτω):

The CAPTCHA image

Πες μας την γνώμη σου..
Για την χρεωκοπία της ελλάδας ευθύνετε
όλοι οι άλλοι εκτός ελλάδας (ξένα συμφέροντα και άλλες τέτοιες παπαριές)
Τα ελληνικά μεγαλοσυμφέροντα
Όλοι οι έλληνες, σαπίλα από τον πιο πλούσιο εως τον πιο φτωχό
Οι πάντες εκτός απο μένα
Πια χρωοκοπία; Μια χάρα τα παμε (με λένε Γιωργο)

675 Ψήφοι ( κανένα Σχόλιο )
Ακόμη τα προλαβαίνεις...
Wednesday
- θεικό (1)
Tuesday
- Είδη κουράδων...& όχι μόνο!!! (4)
- Πώς την πατάνε οι γυναίκες (5)
- Ο βασιλιάς πέθανε. RIP Michael Jackson (2)
Monday
- Απίστευτες πινακίδες από την Κίνα (0)
Wednesday
- 300 - Ελληνική έκδοση (0)
Sunday
- Ενδιαφέρον (0)
- Όταν ο κολητός παντρεύεται (8)
Tuesday
- Όταν σπάει το προφυλακτικό (10)
Friday
- Αφιερωμένο σε όσους... (7)
Περισσότερα...
Σχετικά με εμάς...
Mission Statements
1η έκδοση (Ιούλιος 2000)
Γιατί φτιάξαμε το μπάκουρος.
2η έκδοση (Ιούνιος 2001)
Γιατί συνεχίζουμε...
Το προσωπικό
Η λίστα με τους αρθρογράφους μας
Βιογραφικά
Όσοι κατέθεσαν βιογραφικό είναι εδώ.
Μόνο για αρθρογράφους και σχολιαστές...
Username: Password:
Σαν σήμερα στον κόσμο...
Τίποτε ενδιαφέρον...
Google
 
Συγνώμη, σε μπέρδεψα με κάποιον άλλο

Καταχωρήθηκε από τον/την : admin , Friday 27 June 2003, Κατηγορία: Ιστορίες & Λογοτεχνία

[Ένα άρθρο από τον/την Katerina...]
Το αμφιθέατρο είναι άδειο. Ένας-ένας αποχώρησαν. Πρώτα την εγκατέλειψε ο θείος. Καλά-καλά δεν τον κατάλαβε που σηκώθηκε να φύγει.
Category : Ιστορίες & Λογοτεχνία
Ιστορίες & Λογοτεχνία
Περισσότερα από admin
Στείλε το άρθρο σε ένα φίλο

Εκτύπωση...

Add to del.icio.us
Το αμφιθέατρο είναι άδειο. Ένας-ένας αποχώρησαν.

Πρώτα την εγκατέλειψε ο θείος. Καλά-καλά δεν τον κατάλαβε που σηκώθηκε να φύγει.

«Που πας;»
«Έχω ζήσει 2429 χρόνια, έχω αμέτρητα ανίψια, και θα έχω και άλλα. Κανένα δεν μ’ αγάπησε τόσο λίγο όσο εσύ».

Δεν έκανε τίποτα να τον κρατήσει. Η αλήθεια είναι ότι είχε μείνει μαζί της αρκετά χρόνια, γιατί του το ζήτησαν πολλοί. Στην αρχή νόμιζε ότι η αγάπη της ήταν ειλικρινής. Μετά άρχισε να καταλαβαίνει ότι πρόκειται για μια αυταπάτη, που όλοι οι υπόλοιποι της είχαν δημιουργήσει. Ήθελε να αγαπήσει εκεί που την αγαπούσαν. Την έπεισαν ότι την αγαπούσε ο θείος. Μπορεί και να ήθελε να πειστεί ότι την αγαπούσε. Ο θείος που πραγματικά την αγαπούσε και τον αγαπούσε, έφυγε νωρίς. Άντε να τον ψάχνει τώρα. Άσε που έχει πιο σοβαρά πράγματα να κάνει.

Μετά έφυγε ο καθηγητής, αλλά μεταξύ μας αυτό, δεν την ένοιαξε και πολύ. Στο τέλος έδιωξε τους φίλους της. Είχε κουραστεί πολύ, είπε, και ήθελε να μείνει μόνη της. Βλακείες. Ήθελε να μείνει με αυτόν. Και έμεινε σε ένα άδειο αμφιθέατρο. Δεν το σκέφτηκε καν να ειδοποιήσει στο σπίτι.

Έχουν γεννηθεί μαζί. Αυτός δεν το έχει θυμηθεί ακόμη. Αυτή όμως τα θυμάται όλα. Θυμάται τη μέρα που γεννήθηκαν. Ήταν δίπλα-δίπλα. Έσκυψε να την φιλήσει και αυτή απομακρύνθηκε. Όπως θα έλεγε και ο θείος, αν την ακουμπούσε θα έπεφταν και οι δύο.

Μεγάλωσαν μαζί, δίνοντας υποσχέσεις που μύριζαν νυχτολούλουδα στη διάρκεια καλοκαιρινών νυχτών.

Τους χώρισαν κάποια στιγμή. Έπρεπε να ετοιμαστεί για να υποδεχτεί το θείο. Βασανιστική διαδικασία. Της είπαν ότι είναι καλός. Κάνει παιχνίδια. Σηκώνει ψηλά τα αγαπημένα του ανιψάκια και τα κάνει βόλτες στον αέρα. Της άρεσε αυτό το παιχνίδι. Ήθελε να πάρει και αυτόν μαζί της, αλλά της είπαν ότι έπρεπε να είναι μόνη όταν θα ερχόταν ο θείος, αν ήθελε να την αγαπάει. Τον άφησε να φύγει ήρεμα, γιατί κάπου μέσα της ήξερε ότι θα τον ξανάβλεπε. Δεν το αμφισβήτησε ποτέ, δεν τον ξέχασε ποτέ. Αλλά τον σκεφτόταν λιγότερο κάθε μέρα.

Ως τώρα, που άδειασε το αμφιθέατρο. Τον κατάλαβε, άκουσε τα βήματά του από πριν. Τους ψιθύρους των υπολοίπων την ώρα που βάδιζε προς το μέρος της. Φοβήθηκε. Αυτός είναι.

«Με θυμάσαι;»
«Ναι, είσαι η...»
«Δήμητρα!»
«Τί κάνεις Δήμητρα;»
«θυμάσαι που γεννηθήκαμε μαζί;»
«...»
«Θυμάσαι που παίζαμε όταν ήμασταν μικροί;»
«Ναι. Θα παίξουμε τώρα;»

Δεν θέλει να παίξει. Αλλά μετά από τόσα χρόνια, δεν μπορεί να του χαλάσει το χατίρι. Είναι καλός και αγαπημένος. Έδιωξε όλους για χάρη του. Πώς μπορεί τώρα να του χαλάσει το χατίρι;

Παίζουν κρυφτό. Εξαφανίζεται. Η Δήμητρα μετράει ως το δέκα, με το πρόσωπο κολλημένο στη γωνία του αμφιθεάτρου. Ψάχνει να τον βρει. Γυρίζει πάνω κάτω όλα τα έδρανα. Δεν τον βρίσκει. Αυτός φωνάζει για να οδηγήσει τα βήματά της, αλλά η φωνή αλλάζει συνεχώς θέση. Δεν μπορεί να τον βρει. Στέκεται στην έδρα. Κοιτάει το άδειο αμφιθέατρο και κλαίει. Κατεβαίνει (που είχε κρυφτεί;) και την παίρνει αγκαλιά. Τον χτυπάει, να φύγει.

«Έλα, μην κλαις... ηρέμησε... εγώ είμαι εδώ. Με θυμάσαι;»

Ηρεμία. Γιατί το είπε αυτός, που γεννήθηκαν μαζί.

«θα ξαναπαίξουμε κρυφτό;»
«...»
«Ελαααααα... εμείς; Που γεννηθήκαμε μαζί;»
«Να κρυφτώ εγώ αυτή τη φορά»
«Όχι, εσύ δεν κάνει να κρύβεσαι»

Η ώρα περνάει. Το παιχνίδι επαναλαμβάνεται, μαζί και ο φόβος της ότι κάποια στιγμή θα εξαφανιστεί πραγματικα...

«Περασε η ώρα... πρέπει να φύγω»
«Πού θα πας; Να έρθω μαζί σου;»
«Όχι, έχω και δουλειές. Όταν είναι να ξαναπαίξουμε θα ξανάρθω. Τώρα πρέπει να φύγω».
«Μα εγώ...»
«Έλα, αντίο, να περνάς καλά, όσο θα λείπω»
«Μα πώς φεύγεις... εμείς γεννηθήκαμε μαζί... θυμάσαι;»
«Όχι»
«Μα...»
«Το είπα για να παίξουμε... συγνώμη. Είσαι καλά;»
«Ναι, δίκιο θα ‘χεις... μάλλον δεν είσαι αυτός. Συγνώμη εγώ, σε μπέρδεψα με κάποιον άλλο».
`




ama den me vreis replied crori

Friday 27 June 2003 (14:04:16)


8a eimai sth ntoulapa...

Reply to this comment

Μην μαγειρέψεις... replied Looky Look

Friday 27 June 2003 (14:37:54)


Θα σφάξω κανένα γλάρο να φάμε...

Reply to this comment

Mple? replied Skipper

Friday 27 June 2003 (17:23:46)


Kai giati theios kai oxi pappous? Alloste o tasos leei ela ston pappou oxi ela sto theio

Reply to this comment

to be or not to be...? replied anti

Monday 30 June 2003 (12:51:21)


αυτο το κείμενο είναι μια έμπνευση, μια στιγμή δημιουργίας ή μια εικαστική παρέμβαση στον χώρο των θεμάτων ανάμεσα στα υπόλοιπα post?
γιατι τώρα εγώ αν πω οτι δεν κατάλαβα τιποτα θα με πείτε χαζή...?

Reply to this comment



This website is powered by ASPslash Ver 1.3
All rights reserved © 2000 - 2014

Articles and graphics presented here are the property of mpakouros.com, unless otherwise stated. Reproducing our material in any form without our written permission will result in legal action.
Την ευθύνη για τα άρθα φέρουν οι συγγραφείς μιας και το μπακουρος δεν ελέγχει ή λογοκρίνει τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ.